Η πρώτη εκ των αποφάσεων ( Μονομελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών 9117/2018) έκρινε επί αγωγής με νομική βάση τις διατάξεις ΕΙΣΝΑΚ 105-106 περί ευθύνης Δημοσίου προκληθείσας από παράνομες πράξεις των οργάνων του Δημοσίου, ήτοι περικοπές επί συντάξιμων αποδοχών συνταξιούχου δικαστικού λειτουργού υπαγόμενου στην ασφάλιση του τέως ΕΤΑΑ-ΤΑΝ . Σύμφωνα με το σκεπτικό της εν λόγω απόφασης και κατά εναρμόνιση με το μέχρι τότε δεδικασμένο του ΣΤΕ κρίθηκε ότι οι μειώσεις στην κύρια σύνταξη του ενάγοντος κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 6 Ν. 4051/2012 και του άρθρου 1 παρ. ΙΑ υποπ. ΙΑ5 περ. 1 Ν. 4093/2012 είναι αντίθετες στο Σύνταγμα και στις διατάξεις υπερνομοθετικής ισχύος της ΕΣΔΑ( άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου του ΕΣΔΑ). Η εν λόγω περικοπή συνιστά παράνομη συμπεριφορά που καθιδρύει ευθύνη του Δημοσίου( εν προκειμένω του ΝΠΔΔ με την επωνυμία ΕΤΑΑ-ΤΑΝ και του καθολικού αυτού διαδόχου με την επωνυμία ΕΦΚΑ) που γεννά περαιτέρω υποχρέωση αποζημίωσης με επιδίκαση και εύλογης χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης στον ενάγοντα συνταξιούχο τέως δικαστικό λειτουργό. Στις ειδικότερες παραμέτρους επί των οποίων στηρίζει τη δικαιοδοτική του κρίση το Δικαστήριο είναι: α) οι αλλεπάλληλες περικοπές των συντάξεων μόλις εντός διετίας( Ν. 3863/2010, 4051/2012) ,β) η μη διενέργεια εμπεριστατωμένης μελέτης προκειμένου να καταδειχθεί η αναγκαιότητα των εν λόγω περικοπών και η εναρμόνισή τους με τις αρχές της ισότητας , της αναλογικότητας και της αξίας του ανθρώπου κατά τις συνταγματικές επιταγές, γ) η αποτυχία του νομοθέτη να αποφανθεί ειδικά και εμπεριστατωμένα για την αναγκαιότητα θέσπισης των περικοπών στις συντάξεις , η αδυναμία του να εξεύρει εναλλακτικές λύσεις και η διερεύνηση των επιπτώσεων από τις ως άνω περικοπές στο βιοτικό επίπεδο των πολιτών και τις εν γένει κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις της δημοσιονομικής ύφεσης.
Σε αντίστοιχο πνεύμα κινείται και η απόφαση του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης( 3037/2018) επισημαίνοντας επιπρόσθετα ότι η αναφορά κατά τρόπο γενικό σε δυσμενή οικονομική κατάσταση των ασφαλιστικών οργανισμών ως αιτίας του προβλήματος που επιτάσσει την ανάγκη για περικοπές γίνεται αορίστως και δίχως να εξειδικεύεται ο τρόπος με τον οποίο το κράτος συνέβαλε στην διασφάλιση ή μη της βιωσιμότητάς τους. Απότοκος της εν λόγω κατάστασης είναι ο κλονισμός της δίκαιης ισορροπίες γενικού συμφέροντος και περιουσιακών δικαιωμάτων των θιγόμενων συνταξιούχων και η παραβίαση του πυρήνα του συνταξιοδοτικού τους δικαιώματος .
Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και αναφορικώς με την παραγραφή των απαιτήσεων που αφορούν σε μη χορήγηση συντάξιμων αποδοχών από παράνομες πράξεις ή παραλείψεις του Δημοσίου ή των ΝΠΔΔ και οργάνων αυτών . Κατ’ αρχήν η παραγραφή είναι πενταετής, εκτός εάν, στα πλαίσια της αρχής της ειδικότητας( ειδικότερος νόμος υπερισχύει γενικότερου) υφίσταται άλλος χρόνος. Το τέως ΙΚΑ-ΕΤΑΜ εξαιρείται από, την εφαρμογή των διατάξεων περί Δημοσίου Λογιστικού( ΝΔ 496/1974), καθώς όσα ορίζονται στις συγκεκριμένες διατάξεις δεν χρήζουν εφαρμογής για ασφαλιστικούς οργανισμούς που τελούσαν εξ’ αρχής υπό την εποπτεία του Υπουργείου Κοινωνικών Υποθέσεων. Επομένως , δυνάμει και των διατάξεων του Ν. 3655/2008( άρθρο 137), ως προς την παραγραφή αξιώσεων κατά τέως ΙΚΑ-ΕΤΑΜ , εφαρμόζονται οι οικείες καταστατικές διατάξεις της νομοθεσίας αυτού.
