Σύμφωνα με την ΟΛΣΤΕ 3845/1997 ( ΕΔΚΑ/1997 (703)) :
«Επειδή, κατά την έννοια της ίδιας πιο πάνω διατάξεως του άρθ. 9 παρ. 4 του N. 1649/1986, η οποία αποβλέπει στη θεραπεία μόνο του απαραδέκτου εκ της ασκήσεως του ενδίκου βοηθήματος ενώπιον δικαστηρίου στερουμένου δικαιοδοσίας (στο οποίο το ένδικο βοήθημα ασκηθεί) όχι δε και οποιουδήποτε άλλου απαραδέκτου, όπως π.χ. λόγω εκπροθέσμου, εφόσον το ένδικο βοήθημα ασκηθεί εκ νέου, αυτή τη φορά ενώπιον του έχοντος δικαιοδοσία δικαστηρίου, μέσα στη δίμηνη προθεσμία, το τελευταίο τούτο δικαστήριο οφείλει να κρίνει, περαιτέρω, αν το ένδικο βοήθημα που ασκήθηκε ενώπιον του στερουμένου δικαιοδοσίας δικαστηρίου (και γι` αυτό το λόγο απορρίφθηκε) είχε ασκηθεί εμπροθέσμως ενώπιον του δικαστηρίου τούτου, η κρίση δε αυτή οφείλει να γίνεται βάσει των διατάξεων που διείπαν την άσκηση του ενδίκου βοηθήματος ενώπιον του δικαστηρίου εκείνου που απέρριψε το ένδικο βοήθημα (λόγω ελλείψεως δικαιοδοσίας) και τούτο γιατί, η μνημονευομένη διάταξη, αποβλέπει στον σκοπό που έχει πιο πάνω εκτεθεί, δηλαδή θεσπίσθηκε χάριν της προστασίας μόνο εκείνων που κατά λάθος μεν απευθύνθηκαν στο στερούμενο δικαιοδοσίας δικαστήριο, ετήρησαν, όμως, τις προβλεπόμενες από το νόμο, ως προς το δικαστήριο εκείνο, λοιπές δικονομικές διατάξεις του παραδεκτού.» Συνεπώς, η ως άνω ρύθμιση επιτρέπει την εκ νέου άσκηση ένδικου μέσου που είχε απορριφθεί λόγω ελλείψεως δικαιοδοσίας του δικαστηρίου στο οποίο το ένδικο τούτο μέσο είχε απευθυνθεί και εφόσον αυτό ασκηθεί εντός της ως άνω ανατρεπτικής προθεσμίας διατηρούνται οι έννομες συνέπειες της αρχικής ασκήσεως του ένδικου μέσου ενώπιον του στερούμενου δικαιοδοσίας δικαστηρίου
Για την ταυτότητα δε του νομικού λόγου, έχει γίνει δεκτό ( ΑΠ 800/2005, ΑΠ 801/2005, ΑΠ 639/2005) ότι η διάταξη αυτή εφαρμόζεται όχι μόνον όταν εκδίδεται απορριπτική απόφαση επί της ασκηθείσας αγωγής λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας, αλλά και όταν πριν από την έκδοση της ανωτέρω απόφασης ο ενάγων, αντιλαμβανόμενος εκ των υστέρων ότι η αγωγή του ασκήθηκε ενώπιον δικαστηρίου στερουμένου δικαιοδοσίας, ασκήσει εκ νέου την αγωγή του ενώπιον του έχοντος δικαιοδοσία δικαστηρίου, χωρίς να αναμένει την έκδοση απόφασης. Επομένως και στην περίπτωση αυτή θεωρείται ως προς όλες τις έννομες συνέπειες ότι η αγωγή ασκήθηκε κατά το χρόνο άσκησης της πρώτης. Και τούτο, διότι με τον τρόπο αυτό πληρούται ο σκοπός της παραπάνω διάταξης που συνίσταται στην επίλυση των εκκρεμών ενώπιον των δικαστηρίων υποθέσεων σε σύντομο χρονικό διάστημα και στην προστασία των ενδιαφερομένων, οι οποίοι, υπολαμβάνοντας εσφαλμένα ότι ασκούν το ένδικο βοήθημα ενώπιον του αρμοδίου κατά δικαιοδοσία δικαστηρίου, κινδυνεύουν να απωλέσουν τις έννομες συνέπειες από την άσκηση του ένδικου βοηθήματος και κατά συνέπεια και την ίδια την αξίωσή τους λόγω παραγραφής.
Για να ισχύσει, όμως, η βασική έννομη συνέπεια του άρθρου 9 παρ. 4 του Ν. 1649/1986, δηλαδή για να κριθεί το παραδεκτό και το εμπρόθεσμο του νέου ενδίκου βοηθήματος που ασκείται επί τη βάση του ως άνω άρθρου με γνώμονα τις διατάξεις του περί παραδεκτού και εμπροθέσμου που ίσχυαν ενώπιον του αρχικού δικαστηρίου που απέρριψε το ένδικο βοήθημα ως στερούμενο δικαιοδοσίας, θα πρέπει καταρχήν να στρέφεται κατά των ίδιων προσώπων και όχι τυχόν περισσοτέρων, να έχει του ίδιους λόγους και όχι διαφορετικούς και τα ίδια ακριβώς αιτήματα και όχι περισσότερα σε σχέση με εκείνα του αρχικού ένδικου βοηθήματος που απορρίφθηκε για έλλειψη δικαιοδοσίας του δικαστηρίου στο οποίο είχε απευθυνθεί ( ΔΕφΑθ 207/1991), (ΣΤΕ 1248/1999).
Για την επανακατάθεση απορριφθέντος λόγω ελλέιψεως δικαιοδοσίας ενδίκου βοηθήματος , η προθεσμία είναι ανατρεπτική(60 ημέρες) και άρχεται από την επίδοση τελεσίδικης απορριπτικής απόφασης στον διάδικο ή αφού καταστεί τελεσίδικη η επιδοθείσα πρωτόδικη , ενώ οι έννομες συνέπειες του ενδίκου βοηθήματος ανατρέχουν στον χρόνο άσκησης του απορριφθέντος ( Ν. 3659/2008& άρθρο 76ΚΔΔ/μίας).
