Με τον Ν. 4387/2016 και με τη διάταξη του άρθρου 35 του νόμου αυτού επήλθαν αλλαγές ως προς τον υπολογισμό του εφάπαξ βοηθήματος των πολιτικών δημοσίων υπαλλήλων , μεταξύ , δε, αυτών και των εκπαιδευτικών. Για όσους υπαλλήλους αποχωρούν από την υπηρεσία τους από 01-09-2013 έως 31-12-2013 , το εφάπαξ βοήθημα προκύπτει από το γινόμενο του 60% των αποδοχών επί τον χρόνο ασφάλισης στο ΤΠΔΥ( Ταμείο Προνοίας Δημοσίων Υπαλλήλων). Ως αποδοχές νοείται ο μέσος όρος των μηνιαίων τακτικών αποδοχών επί των οποίων έγιναν κρατήσεις υπέρ ΤΠΔΥ τα τελευταία 5 έτη από την αποχώρηση από την υ6πηρεσία εξαιρουμένων δώρων εορτών και επιδομάτων αδείας .
Από την έναρξη ισχύος του παρόντος το ποσόν της εφάπαξ παροχής με την επιφύλαξη των οριζομένων στην παράγραφο 9 του παρόντος άρθρου, ισούται με το άθροισμα του τμήματος της εφάπαξ παροχής που αντιστοιχεί για τα έτη ασφάλισης μέχρι την 31.12.2013 και του τμήματος της εφάπαξ παροχής που αντιστοιχεί για τα έτη ασφάλισης από 1.1.2014 και εφεξής.
α. Για χρόνο ασφάλισης που έχει διανυθεί έως και την 31.12.2013:
αα. Για τους μισθωτούς:
Για τους μισθωτούς με εισφορά ύψους 4% επί των αποδοχών, η εφάπαξ παροχή αποτελείται από το γινόμενο του εξήντα τοις εκατό (60 %) των αποδοχών, επί των οποίων έγιναν οι νόμιμες κρατήσεις, υπέρ του κλάδου επί του δεκαδικού αριθμού των ετών ασφάλισης έως και την 31.12.2013, με ακρίβεια δεύτερου δεκαδικού ψηφίου.
Ως αποδοχές για τον υπολογισμό της εφάπαξ παροχής, νοείται ο μέσος όρος των μηνιαίων αποδοχών που έλαβε ο ασφαλισμένος κατά τα πέντε (5) τελευταία έτη έως και τις 31.12.2013, εφόσον υπεβλήθησαν σε ασφαλιστικές εισφορές υπέρ του κλάδου, χωρίς να υπολογίζονται τα δώρα εορτών και το επίδομα αδείας. Ο ως άνω μέσος όρος προσαυξάνεται ετησίως κατά τον τρόπο που προβλέπεται στην παράγραφο 4 του άρθρου 8 του παρόντος. Ειδικότερα, ο μέσος ετήσιος γενικός δείκτης τιμών καταναλωτή της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής εφαρμόζεται από το επόμενο έτος μετά το καταληκτικό της ανωτέρω πενταετίας, έως και το προηγούμενο έτος της αποχώρησης από την υπηρεσία ή την εργασία. Ο σωρευμένος συντελεστής που προκύπτει από τους δείκτες της παραγράφου 4 του άρθρου 8 δεν μπορεί να είναι μικρότερος από ένα (1).
Για τους μισθωτούς με εισφορά ύψους διάφορου του 4% ή με σταθερό ποσό εισφοράς το ως άνω ποσοστό (60%) θα αναπροσαρμόζεται αναλογικά ως προς το ύψος της εισφοράς, με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Φορέα και κατόπιν σύμφωνης γνώμης της Εθνικής Αναλογιστικής Αρχής. Στην περίπτωση αυτή το ως άνω ποσοστό δεν μπορεί να υπερβαίνει το εκατό τοις εκατό (100%)»
Στις περιπτώσεις που ο δικαιούμενος εφάπαξ παροχής έχει μισθοδοτηθεί για λιγότερο από πέντε (5) έτη, για τον υπολογισμό του μέσου όρου πενταετίας θα λαμβάνεται υπόψη ο μέσος όρος της πενταετίας ομοιοβάθμου του ή ασφαλισμένου με τα ίδια έτη ασφάλισης. Αν δεν είναι δυνατός ο υπολογισμός πενταετίας, ο υπολογισμός γίνεται με βάση το σύνολο του χρόνου ασφάλισης που έχει πραγματοποιηθεί.
Ειδικά για τους ασφαλισμένους του Ταμείου Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων και των φορέων πρόνοιας υπαλλήλων Ν.Π.Δ.Δ. που αποχώρησαν από την 1.1.2014 έως την έναρξη ισχύος του ν. 4387/2016 (Α΄ 85), ως αποδοχές για τον υπολογισμό του τμήματος αυτού της εφάπαξ παροχής νοείται ο μέσος όρος των μηνιαίων αποδοχών που έλαβε ο ασφαλισμένος κατά τα πέντε (5) τελευταία έτη πριν από την αποχώρησή του, εφόσον καταβλήθηκαν ασφαλιστικές εισφορές υπέρ του Ταμείου, χωρίς να υπολογίζονται τα δώρα εορτών και αδείας……
Εκκρεμείς αιτήσεις χορήγησης εφάπαξ παροχής για αποχωρήσεις από την υπηρεσία ή την εργασία ή το επάγγελμα από 1.9.2013 και εφεξής, σε όποιο στάδιο της διοικητικής διαδικασίας και αν ευρίσκονται κατά την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου, κρίνονται ως προς τον τρόπο υπολογισμού της παροχής βάσει των διατάξεων του άρθρου αυτού».
Σύμφωνα με το νομοθετικό πλαίσιο που ίσχυε κατά πριν τον Ν. 4387/2016 για χορήγηση εφάπαξ( ΠΔ 343/1984 , όπως τροποποιήθηκε από το άρθρο 9 Ν. 2512/1997, το άρθρο 21Ν. 3232/2004 και το άρθρο 5Ν. 3513/2006), το εφάπαξ βοήθημα που καταβάλλεται από το Ταμείο Προνοίας Δημοσίων Υπαλλήλων, καθορίζεται από τα χρόνια ασφάλισης, ήτοι τα χρόνια που υπηρέτησε ο υπάλληλος ως μόνιμος και κατέβαλε νόμιμα εισφορές, ενώ ως αποδοχές για τον υπολογισμό του εφάπαξ ορίζεται το πηλίκο της διαίρεσης του συνόλου των μηνιαίων αποδοχών ( βασικός μισθός, επίδομα χρόνου υπηρεσίας μετά των νομίμων αυξήσεων αυτών, συμπεριλαμβανομένων των επιδομάτων εορτών και αδείας) που έλαβε ο ασφαλισμένος την τελευταία πενταετία πριν την αποχώρησή του από την Υπηρεσία, επί των οποίων υπολογίστηκαν εισφορές υπέρ του Ταμείου Προνοίας Δημοσίων Υπαλλήλων. Έως 31-12-2009 ο μέσος όρος του συνόλου των ασφαλιστέων αποδοχών υπολογίζεται με 14 μισθούς ανά έτος και από 01-01-2010 12 μισθοί ανά έτος αφού αφαιρεθούν τα επιδόματα αδείας και εορτών( Ν. 3996/2011, άρθρο 47). Για τα πρώτα 73€ του μισθού ασφάλισης αντιστοιχεί εφάπαξ 2.025€ και το υπόλοιπο ποσό του μισθού πολλαπλασιάζεται με συντελεστή 12. Το άθροισμα των εν λόγω ποσών προσαυξάνεται κατά 216, 63% και το τελικό άθροισμα διαιρείται δια 420( 420 μήνες= 35 χρόνια0. Το δικαιούμενο εφάπαξ προκύπτει εάν πολλαπλασιάσουμε το μηνιαίο εφάπαξ με τους μήνες ασφάλισης.
Εκ των ανωτέρω καθίσταται πρόδηλο ότι όλες οι εκκρεμείς αιτήσεις παροχής εφάπαξ μέχρι τη δημοσίευση του Ν. 4387/2016, υπολογίζονται, όχι βάσει του χρόνου στον οποίο υποβλήθηκε το οικείο αίτημα , ήτοι χρόνο στον οποίο θεμελιώθηκε το δικαίωμα και εκφράστηκε με σχετική δήλωση βούλησης του ασφαλισμένου ( αίτηση) όπως ισχύει σε όλο το φάσμα της κοινωνικής ασφάλισης , στην οποία κρίσιµος είναι ο χρόνος θεµελίωσης του ασφαλιστικού δικαιώµατος και υποβολής της σχετικής αίτησης, οπότε και με την υποβολή της τελευταίας , ιδρύεται η νόµιµη αρµοδιότητα των ασφαλιστικών φορέων να ελέγξουν αν υπάρχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις προστασίας που θεµελιώνουν το ασφαλιστικό δικαίωµα. Ο χρόνος ασκήσεως του ασφαλιστικού δικαιώµατος µε την υποβολή αίτησης αποτελεί οπωσδήποτε αντικειµενικό κριτήριο για τη διαφοροποίηση των ασφαλισµένων σε περίπτωση νοµοθετικής µεταβολής, ώστε η εξοµοίωση της αντιµετώπισης των αιτηµάτων ανεξαρτήτως του χρόνου υποβολής τους πριν ή µετά τη νοµοθετική µεταβολή, να θέτει θέµα παραβίασης του άρθρου 4 §1 του Συντάγµατος, που επιτάσσει τη διαφορετική µεταχείριση διαφορετικών περιπτώσεων( ΣΤΕ 718/2006, 2900/2008, ΕΛΣΥΝ 581/2007).
