Στο άρθρο 92 παρ. 4 του Ν. 4387/2019 ορίζεται κατάργηση του άρθρου 20 Ν. 2434/1996 με το οποίο θεσπίσθηκε το Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύ6ης Συνταξιούχων( ΕΚΑΣ) από 01-01-2020. Σύμφωνα με το νομοθετικό κείμενο ορίζονται τα κάτωθι: «Με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, εκδιδόμενη σε ετήσια βάση αναπροσαρμόζονται τα ποσά που αναφέρονται στα εισοδηματικά κριτήρια της παραγράφου 1 του άρθρου αυτού, καθώς και τα ποσά του επιδόματος που αναφέρονται στην παράγραφο 2. Με τις ανωτέρω αναπροσαρμογές, η σωρευτική εξοικονόμηση στον προϋπολογισμό του Ε.Φ.Κ.Α., για την αιτία αυτή, από το έτος 2016 έως και το έτος 2017 θα ανέλθει σε 570 εκ. ευρώ, από το έτος 2016 έως και το έτος 2018 σε 808 εκ. ευρώ και από το έτος 2016 έως και το έτος 2019 σε 853 εκ. ευρώ. Από 1.1.2020 η παροχή αυτή καταργείται. Η έκδοση της ως άνω κοινής υπουργικής απόφασης και ο έλεγχος των εισοδηματικών κριτηρίων χορήγησης του επιδόματος για κάθε έτος λαμβάνουν χώρα το αργότερο μέχρι το τέλος του Δεκεμβρίου του προηγούμενου έτους έτσι ώστε από 1η Ιανουαρίου κάθε έτους να μη χορηγείται Ε.Κ.Α.Σ. σε μη δικαιούχους». , ενώ στην παράγραφο 10 του ιδίου άρθρου επισημαίνεται ότι : «Το άρθρο 20 του Ν. 2434/1996 (Α΄ 188) καταργείται».
Κατά συνδυαστική ερμηνεία κι εφαρμογή των ως άνω διατάξεων , εάν θεωρηθεί ότι για την κατάργηση του ΕΚΑΣ πρέπει να εκδοθεί ΚΥΑ που να προβλέπει την κατάργησή του, η εν λόγω ΚΥΑ πρέπει να εκδοθεί, κατά τα ως άνω αναφερόμενα , εντός εξαμήνου αρχόμενου από 31-12-2019 , οπότε έως τις 31-05-2020 θα έπρεπε να εκδοθεί υπουργική απόφαση που θα όριζε τα σχετικά με τη χορήγηση για το τελευταίο οικονομικό έτος του ΕΚΑΣ και να ορίζεται η μη περαιτέρω καταβολή του από 01-01-2020 κι εφεξής. Τέτοια απόφαση, ωστόσο, δεν εξεδόθη, αφού η ρητή κατάργηση θεωρήθηκε ικανή και πρόσφορη κατά τον νομοθέτη να επιφέρει τις έννομες συνέπειες από την μη χορήγηση του ΕΚΑΣ στους διοικουμένους. Εάν παρά ταύτα θεωρηθεί ότι υφίστατο υποχρέωση προς έκδοση υπουργικής απόφασης στα πλαίσια οφειλόμενης νόμιμης ενέργειας, αρχικώς πρέπει να λεχθεί ότι η Διοίκηση δεν έχει, κατ’ αρχήν, υποχρέωση ανάκλησης ή τροποποίησης των κανονιστικών πράξεων που έχει εκδώσει κατ’ εξουσιοδότηση τυπικού νόμου (βλ. ΣτΕ 3046/2002, 1818/2007, 2148/2016, 890/2018). Εξάλλου, κατά το άρθρο 45 παρ. 4 του π.δ. 18/1989, χωρεί αίτηση ακύρωσης της παράλειψης της Διοίκησης να προβεί σε οφειλόμενη νόμιμη ενέργεια, εφόσον ο νόμος της επιβάλλει την υποχρέωση να ρυθμίσει συγκεκριμένο ζήτημα με την έκδοση εκτελεστής διοικητικής πράξης. Τέτοια παράλειψη δεν στοιχειοθετείται, κατ’ αρχήν, όταν ο νόμος παρέχει την εξουσία στη διοικητική αρχή να ρυθμίζει ζήτημα με κανονιστική πράξη, διότι η εκτίμηση της σκοπιμότητας για την έκδοση ή μη κανονιστικής πράξης και για το χρόνο έκδοσής της ανήκει στην ανέλεγκτη από τον ακυρωτικό δικαστή κρίση της διοικητικής αρχής. Κατ’ εξαίρεση, στοιχειοθετείται παράλειψη οφειλόμενης νόμιμης ενεργείας είτε όταν η νομοθετική εξουσιοδότηση επιβάλλει στη Διοίκηση την υποχρέωση να εκδώσει κανονιστική πράξη, εφόσον συντρέχουν ορισμένες αντικειμενικές προϋποθέσεις ή εφόσον τίθεται ορισμένη προθεσμία, είτε όταν η υποχρέωση της Διοίκησης να προβεί σε κανονιστική ρύθμιση προκύπτει ευθέως από το Σύνταγμα (βλ. ΣτΕ 4003/2014 Ολομ.).
Δια της Κοινής Υπουργικής Απόφασης των Υπουργών Εργασίας και Οικονομικών υπ’ αριθμ. Φ.11321/οικ.31032/701 ( ΦΕΚ Β’/227/14-06-2018) , καθορίζονται οι όροι και οι δικαιούχοι ΕΚΑΣ για το διάστημα από 01-01-2019 έως 31-12-2019 , ενώ δε γίνεται ουδεμία μνεία για την κατάργησή του, αφού προφανώς , λόγω ρητής νομοθετικής πρόβλεψης στο άρθρο 92 παρ. 10 Ν. 4387/2016, επέρχεται κατάργηση του νόμου δια του οποίου θεσπίσθηκε το ΕΚΑΣ καθώς επίσης προβλέπεται η μη χορήγησή του από 01-01-2020 κι εφεξής. Κατά συνέπεια, επειδή δε στοιχειοθετείται υποχρέωση της Διοίκησης σε έκδοση κανονιστικής πράξης περί κατάργησης του ΕΚΑΣ, δε μπορεί να γίνει λόγος για παράλειψη οφειλόμενης νόμιμης ενέργειας, και, ως κε τούτου, δε χωρεί προσφυγή για την ως άνω νομική αιτία.
