Όπως έχει νομολογιακά κριθεί( ΑΕΔ 3-5/2007, ΑΠ 17/2005, ΣΤΕ 2753/2007), το εφάπαξ βοήθημα αποτελεί περιουσιακό δικαίωμα( Αντωνωνακόπουλος κατά Ελλάδος, ΕΔΔΑ 14-12-1999, ΕΛΣΥΝ 2274/1997, ΣΤΕ 2118/2005), το οποίο ο ασφαλισμένος έχει τη νόμιμη προσδοκία ότι θα διατηρήσει , επομένως οποιαδήποτε αλλαγή ως προς την έκταση του δικαιώματος πρέπει να τελεί υπό νόμιμους περιορισμούς, ήτοι το δημόσιο – κι όχι απλώς το ταμειακό συμφέρον- , τη δημόσια ωφέλεια, τη διασφάλιση οικονομικής βιωσιμότητας, αλλά και την εξάντληση ηπιότερων μέσων προς διασφάλιση του επιδιωκόμενου αποτελέσματος. Το επιτακτικό δημόσιο συμφέρον προς αποτροπή δημοσιονομικής κατάρρευσης, το οποίο επικαλείται και η αιτιολογική έκθεση του Ν, 4387/2016 στο άρθρο 35(«Λόγω του ότι οι εντασσόµενοι φορείς, τοµείς- κλάδοι πρόνοιας, στην πλειονότητά τους, έχουν συσσωρευµένα ελλείµµατα και αντιµετωπίζουν σοβαρά οικονοµικά προβλήµατα, είναι επιτακτική η ανάγκη εισαγωγής ενός ενιαίου τρόπου υπολογισµού, ώστε να υπάρξει αποτελεσµατική λύση που θα είναι ταυτόχρονα και βιώσιµη, εξασφαλίζοντας τα ασφαλιστικά δικαιώµατα των ασφαλισµένων και την οικονοµική ισορροπία του συστήµατος µε κοινωνικά αποδεκτό τρόπο. Συνεπώς, για την αντιµετώπιση των προβληµάτων αυτών, και, µε δεδοµένες τις δηµοσιονοµικές συνθήκες στη χώρα µας, κρίνεται σκόπιµη η αναθεώρηση του συστήµατος, έτσι ώστε να κινείται γύρω από τις βασικές αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης και της διασφάλισης του δηµόσιου χαρακτήρα του, µε την παράλληλη πρόνοια για την ενίσχυση της αποτελεσµατικότητας και της βιωσιµότητάς του. Συγκεκριµένα, προτείνεται η θέσπιση των διατάξεων του άρθρου αυτού, στις οποίες προβλέπονται, κατά παράγραφο, τα ακόλουθα: Στις διατάξεις της παραγράφου 1 του παρόντος άρθρου προσδιορίζονται τα υπαγόμενα υποχρεωτικά στην ασφάλιση του Κλάδου Εφάπαξ Παροχών πρόσωπα»), είναι νόμιμος περιορισμός, εφόσον προηγούνται μελέτες αναλογιστικές, και διαφυλάσσεται η διαφάνεια , ώστε να μη θίγεται η αυξημένη τυπική ισχύς των διατάξεων που αφορούν τα ατομικά δικαιώματα(constitutionamlism.gr/ast/cov/38/38MATHIOUDAKIStameiako18.Pdf , σ. 17-18). Κατά συνέπεια, οι περιορισμοί των ατομικών δικαιωμάτων και εν προκειμένω του δικαιώματος στην περιουσία πρέπει να διέπονται από ισορροπία γενικού και ατομικού συμφέροντος , χρησιμοποιούμενων μέσων και επιδιωκόμενων σκοπών , γεγονός που σημαίνει ότι απαιτείται νομοθετικά να θεσπίζονται μεταβατικές περίοδοι ισχύος διατάξεων ιδίως όταν υπάρχει δικαιολογημένη εμπιστοσύνη στην εξακολόυθηση καταβολής παροχής υπό ορισμένους όρους( Banfield κατά Ηνωμένου Βασιλείου, ΕΔΔΑ 18-10-2015). Κατά νεότερη νομολογία του ΕΔΔΑ, «η απαίτηση του ήδη συνταξιούχου για καταβολή στο ακέραιο της κανονισθείσας σε αυτόν σύνταξης, η οποία έχει γεννηθεί και αποτελεί στοιχείο της περιουσίας του από τη γέννησή της», είναι απαίτηση περιουσιακής φύσεως, που δεν μπορεί να περιοριστεί επιτρεπτώς, παρά μόνο υπό τους περιορισμούς του άρθρου 1 του Α’ ΠΠΕΣΔΑ( Πετρόγλου Αθ., Μνημόνιο, κοινωνικοασφαλιστική μεταρρύθμιση και περικοπές συντάξεων. Ανάγκη διασφάλισης της διαγενεακής δικαιοσύνης και της κοινωνικής αλληλεγγύης, ΕΔΚΑ, 2010, σ. 280 επ.). Επομένως, το δικαίωμα λήψης εφάπαξ παροχής που έχει ήδη θεμελιωθεί, εμπίπτει στο ρυθμιστικό πεδίο του άρθρου 1 του Α’ ΠΠΕΣΔΑ, ανεξαρτήτως της υποβολής αιτήματος χορήγησής του από πλευράς του ασφαλισμένου.
Από όσα επισημάνθηκαν, προκύπτει ότι η απουσία αναλογιστικών μελετών που προβλέπουν και καθορίζουν τη βιωσιμότητα των κρατικών ασφαλιστικών παροχών έχει ως απότοκο την μη δυνατότητα επίκλησης λόγων δημοσίου συμφέροντος από μέρους του καθού, ώστε να επέρχεται τελικώς μη νόμιμος περιορισμός του ατομικού δικαιώματος στην περιουσία και κατά συνέπεια παράβαση διατάξεων υπερνομοθετικής ισχύος (άρθρο 1 Α’ ΠΠΕΣΔΑ).
