Στο πεδίο εφαρμογής του ν. 3996/2011 νόμου( άρθρο 37 παρ. 6 περ. στ) εντάχθηκαν όλες οι εκκρεμείς αιτήσεις συνταξιοδότησης ανεξαρτήτως του χρόνου υποβολής τους και των όσων παρέμεναν έως τότε εκκρεμείς, γεγονός που σημαίνει αφενός την αυστηροποίηση των προϋποθέσεων χορήγησης σύνταξης γονέων αναπήρων τέκνων, αφετέρου την επανεξέταση των εν λόγω προσώπων από τις θεσπιζόμενες δια του παραπάνω νόμου Υγειονομικές Επιτροπές των ΚΕΠΑ.
Σύμφωνα με τις αρχές που διέπουν την έκδοση ατομικών διοικητικών πράξεων, την αρχή της χρηστής διοίκησης και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του διοικουμένου, κρίσιμος χρόνος για τον έλεγχο της συνδρομής των προϋποθέσεων για την έκδοση μιας διοικητικής πράξης, είναι ο χρόνος έκδοσής της, ειδικώς δε επί κοινωνικοασφαλιστικών ζητημάτων, κρίσιμος χρόνος και κατά συνέπεια εφαρμοστέο δίκαιο είναι αυτό του χρόνου θεμελίωσης ασφαλιστικού δικαιώματος και υποβολής σχετικού αιτήματος, οπότε και τα διοικητικά όργανα ελέγχουν την συνδρομή των προϋποθέσεων θεμελίωσης του δικαιώματος ( Σπηλιωτόπουλος Ε. Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου , 2007, σελ.110 επ.). Η αυτεπάγγελτη εφαρμογή του μεταγενέστερου νόμου που τίθεται σε ισχύ μέχρι την έκδοση διοικητικής πράξης και την οριστική κρίση των αρμοδίων οργάνων για το συνταξιοδοτικό δικαίωμα, επέρχεται μόνο όταν αυτός είναι ευμενέστερος ( ΣΤΕ 4776/1998, 2097/1996, 1176/1992). Εφόσον δε καταργηθεί ο ευνοϊκότερος νόμος, οι εκκρεμείς αιτήσεις διέπονται από αυτόν , εκτός αν ο νεότερος περιλαμβάνει ευμενείς ρυθμίσεις για το πραγματικό των εκκρεμών αιτήσεων.
Αναφορικά με το ζήτημα της «εκκρεμότητας», τόσο από το σχετικό από 02-11-2011 πόρισμα της θεσπισμένης συνταγματικώς ανεξάρτητης διοικητικής αρχής (άρθρο 100Α Συντάγματος) του Συνηγόρου του Πολίτη όσο και από συνταγματικές επιταγές τις ισότητας (άρθρο 4 ), απορρέει ότι η εκκρεμότητα των συνταξιοδοτικών αιτημάτων δεν είναι δυνατόν να καταλογίζεται στον διοικούμενο ως υπαιτιότητά του, αλλά οφείλεται είτε σε καθυστέρηση των ασφαλιστικών οργάνων είτε σε κακοδιαχείριση που συνεπάγεται απώλεια δικαιώματος , εξαιτίας της οποίας θίγεται η κοινωνικοοικονομική κατάσταση του πολίτη που ως μόνη διέξοδο έχει την αξίωσή του για αποζημίωση έναντι της Διοικήσεως λόγω καθυστέρησης στην διεκπεραίωση του συνταξιοδοτικού αιτήματός του.
Προσέτι δε βάσει της αιτιολογικής έκθεσης του Ν. 3996/2011 «η θέσπιση της διάταξης του άρθρου 37 έγινε με γνώμονα τη συνταγματική επιταγή για την προστασία της οικογένειας με μοναδικός σκοπό την προστασία των ατόμων με αναπηρία… Ο κοινός νομοθέτης δεν κωλύεται στην θέσπιση αναδρομικότητας νόμου εφόσον με αυτήν δεν ακυρώνεται ευθέως διοικητική πράξη της οποίας η νομιμότητα εκκρεμεί ενώπιον των δικαστηρίων, δεν προσβάλλει τυχόν δεδικασμένο, αιτιολογείται από λόγους γενικότερου δημοσίου ή κοινωνικού ή υπέρτερου εθνικού συμφέροντος και δεν προσβάλλει την αρχή της αναλογικότητας».
