Περίπτωση τελούσας σε κατάσταση κυήσεως και λοχείας
Σύμφωνα με το άρθρο 36 του Νόμου 3996/2011, « Απαγορεύεται και είναι απόλυτα άκυρη η καταγγελία σύμβασης εργασίας εργαζομένης από τον εργοδότης της τόσο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης , όσο και για 18 μήνες μετά τον τοκετό ή κατά την απουσία της για μεγαλύτερο χρόνο λόγω ασθένειας που οφείλεται στην κύηση ή τον τοκετό, εκτός αν υπάρχει σπουδαίος λόγος για καταγγελία . Η προστασία της καταγγελίας της σύμβασης ή της σχέσης εργασίας ισχύει τόσο έναντι του εργοδότη στον οποίο η τεκούσα προσλαμβάνεται , χωρις προηγούμένως να εχει απασχοληθεί αλλού, πριν συμπληρώσει 18 μήνες από τον τοκετό ή τον μεγαλύτερο χρόνο που προβλέπεται στην παρούσα, όσο και έναντι του νέου εργοδότη στον οποίο η τεκούσα προσλαμβάνεται και μέχρι τη συμπλήρωση των ανωτέρω χρόνων. Ως σπουδαίος λόγος καταγγελίας δεν μπορεί να θεωρηθεί σε καμία περίπτωση ενδεχόμενη μείωση της απόδοσης της εργαζόμενης στην εργασία της που οφείλεται στην εγκυμοσύνη της». Αφετηρία του 18 μηνου είναι η επομένη του τοκετού ημέρα και η εν λόγω προστασία ισχύει για συμβάσεις αορίστου χρόνου( ΑΠ 1431/2005, ΔΕΝ 2006, σελ. 27, ΔΕΝ 73/2017, τεύχος 1724, σελ. 1537). Περαιτέρω, δε, προκειμένου να θεωρηθεί έγκυρη μια απόλυση εργαζόμενης στο ως άνω διάστημα απαιτείται να συντρέχει σπουδαίος λόγος, ήτοι ουσιώδης παράβαση των όρων εργασίας εξαιτίας περιστατικών τα οποία κατά αντικειμενική κρίση καθιστούν μη ανεκτή από τον εργοδότη την εξακολούθηση της εργασιακής σχέσης, καθώς αντίκειται στην καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη. Επομένως, η μη συμμόρφωση με τις εντολές του εργοδότη, η αμελής ή μη προσήκουσα εκτέλεση εργασίας ( ΑΠ 308/2011) , η συνεχής και αδικαιολόγητη απουσία από την εργασία ή η ύπαρξη ψυχικών προβλημάτων που καθιστούν πλημμελή την άσκηση καθηκόντων της εργαζόμενης ( ΑΠ1221/2004, ΑΠ 865/2003, ΑΠ 245/2002, ΑΠ 1779/1998). Τέλος, ο εργοδότης υποχρεούται σε κάθε περίπτωση που προβαίνει σε καταγγελία τεκούσας εντός του 18μηνου να αιτιολογεί γραπτώς και ειδικώς τον σπουδαίο λόγο για τον οποίο προέβη σε αυτήν , και να κοινοποιήσει τον σχετικό λόγο στην Επιθεώρηση Εργασίας( ΑΠ 865/2003, ΑΠ 245/2002, ΕΦΑΘ 9954/2000, ΕεργΔ2002 σ. 1365). Η μειωμένη απόδοση λόγω της εγκυμοσύνης που προηγήθηκε και για το χρονικό διάστημα των 18 μηνών δεν συνιστά σε καμία περίπτωση σπουδαίο λόγο ( Εφ Θες1233/98, ΕΕργ 1999, σ. 270, Εφ Αθ1426/1996, ΔΕΝ 1998 σ. 276). Γενικώς, ως σπουδαίος λόγος είναι κάθε πραγματική κατάσταση η οποία κατά αντικειμενική κρίση καθιστά κατά την καλή πίστη και τα χρηστά ήθη , δυνάμει του άρθρου 281 ΑΚ, μη ανεκτή από τον καταγγέλλοντατη συνέχιση της εργασιακής σχέσης, αφού η καλή πίστη δεν απαιτεί με κάθε τίμημα και θυσία ανοχή της προστατευόμενης λόγω λοχείας και κύησης εργαζόμενης μέχρι τη λήξη προστασίας , αλλά θέτει όρια ανοχής, η υπέρβαση των οποίων δύναται να δικαιολογήσει την απαλλαγή από τη συμβατική δέσμευση, γεγονός που κρίνεται ad hoc ενόψει των εκάστοτε πραγματικών περιστατικών( ΑΠ 1221/2004, ΔΕΕ2005,324, ΑΠ 976/98, ΕΛΔ 1999, 324, ΑΠ 1178/1998, ΔΕΕ 1999,205, Εφαρμογές Εργατικού Δικαίου , Ι.Δ.Ληξουριώτης, 2008, 336-337). Ως σπουδαίος λόγος έχει κριθεί νομολογιακώς ( ΑΠ 245/2002, ΕΦΠΕΙΡ 381/2003, ΑΠ 1177/1998, ΑΠ 1221/2004), η πλημμελής άσκηση καθηκόντων που δεν οφείλεται στην εγκυμοσύνη ή το διάστημα που έπεται αυτής, ο κλονισμός της αμοιβαίας εμπιστοσύνης, αντισυμβατική συμπεριφορά της εργαζόμενης ώστε να προκληθεί απόλυσή της.
